Vandaag ben ik samen met Trui naar de top van de Liafjellet gewandeld. Er stond in de krant dat er een tocht naar toe werd georganiseerd, en ik dacht waarom ook niet. En: zal ik het wel halen? Zoveel heb ik hier nog niet gewandeld, en nog helemaal niet de bergen op.
Vanuit ons huis kijken we uit op deze berg. Ik was ook wel erg nieuwsgierig hoe het uitzicht van bovenaf zou zijn. Het weer was wisselend, zon, maar ook hagel. Erg koud was het niet, wel ontzettend modderig. Het eerste deel omhoog volgden we een beekje, dat betekende door 20 cm water lopen. Dit was in het echt geen beekje, maar het pad... Door de regen van de afgelopen dagen was dit veranderd in blubber met stenen er tussendoor.
We dachten al drie keer dat we al op de top waren, maar elke keer bleek het pad nog verder te lopen. Het glooide op en neer, met af en toe een stukje klauteren. Op de top aangekomen waren er al meer mensen, geheel volgens Noors gebruik werden er liedjes gezongen. Tot mijn grote verbazing ook een Noorse versie van ' It feintsje fan Menaam'. Trui en ik hebben hier geluncht, genietend van het prachtige uitzicht terwijl we onze modderschoenen bewonderden...Het uitzicht was fenomenaal, zo wijds, de bergen, water, piepkleine huisjes, fantastisch!
Voordat iedereen was uitgezongen zijn we weer naar beneden gegaan. Allebei zijn we uitgegleden, (ik zelfs een paar keer) maar het was toch een erg leuke tocht.
Nadat we beneden waren haalde Feiko ons op, met vuilniszakken op de stoelen van auto, zo vies waren we geworden.
Het viel me ontzettend mee, ik was niet eens erg moe. Deze tocht ga ik wel vaker lopen!
Takk for tur, Trui!
